Een interessant programma: Dating in the dark. Voor wie het niet kent een kleine update: 3 mannen en 3 vrouwen ontmoeten elkaar in het donker. Ze kunnen elkaar dus niet zien, en moeten puur af gaan op persoonlijkheid. Uiteindelijk verschijnen er drie matches, die elkaar in het licht gaan zien. Als je jouw match nog steeds interessant vindt, na het zien van al zijn puisten en baardhaar, dien je op het balkon te verschijnen. Als jouw match daar ook staat, kunnen jullie samen verder daten. Zo niet, dan moet je weer zielig en alleen naar huis.
Zoals ik al zei, een erg interessant programma. En vast verzonnen door vrouwen, aangezien de nadruk vooral op je innerlijk ligt. Vriendlief was laatst aan het zappen en liet de tv op dit programma staan. Interessant, dacht ik. ‘Altijd grappig’, vond vriendlief. Na een kwartier waren er al matches ontstaan tussen de mannen en de vrouwen. Op de één of andere manier ontstaan er vaak 3 stelletjes, en is er bijna nooit sprake van vrouwen die dezelfde man leuk vinden (en andersom). Vervolgens gingen de stelletjes vaker daten en begonnen ze elkaar leuk te vinden. Dat weet ik omdat: a. De vrouwen steeds hoger gingen praten en b. De mannen handtastelijker werden en ‘hun’ vrouwen probeerden te zoenen. Wat ze ook lukte. (Niet zo’n wonder, want zo’n tong zie je natuurlijk niet aankomen in het donker.)

Naarmate we dichter bij de ‘balkonscene’ kwamen, begonnen de ogen van zowel de mannen als de vrouwen steeds meer te glimmen. Die van de vrouwen, omdat ze bang waren dat hun looks tegen zouden vallen, die van de mannen omdat ze bang waren dat de looks van hun vrouwen tegen zouden vallen. Over sekseverschil gesproken. De vrouwen plamuurden hun gezicht nog wat dichter, en de mannen spoten nog wat aftershave op. Toen sprongen de lichten aan. De mannen keken blij. Ze vonden hun meiden prachtig, zo bleek toen ze weer in het mannenkwartier terugwaren. De vrouwen keken twijfelachtig, maar vonden hun mannen ‘schattig’.

Toen brak het moment van de waarheid aan. De balkonscene. Het ene meisje was er van te voren al van overtuigd dat ze haar man niet leuk genoeg vond, nu ze hem gezien had, en wilde hem niet aan het lijntje houden. Ze vertrok. De tweede twijfelde heel erg. Ook zij vertrok uiteindelijk. Niet omdat haar man niet knap was, maar omdat hij ‘niet haar type’ was. Hij had een sjaaltje om. Het andere stel was blijkbaar een goede match, want zij verschenen beiden op het balkon.

Mijn conclusie uit dit hele verhaal? We gaan allemaal op uiterlijk af, maar verzinnen per sekse een andere smoes. De vrouwen vinden hun mannen ‘niet hun type’. Nou ja, wel tijdens de gesprekken, maar blijkbaar niet zodra ze hun match met een sjaaltje om zien. De mannen hadden ‘gewoon iets anders verwacht’. En dan bedoelen ze meestel een blondine in plaats van een brunette. Of ze ‘houden meer van lang haar’. Het is duidelijk: wij vrouwen zijn beter in smoezen verzinnen, maar we blijven allemaal beesten die uitgaan op de buitenkant, zodat er lekker veel voorplanting plaats kan vinden. Vriendlief trok echter een andere conclusie, toen er toevallig een man op het balkon stond te wachten op zijn vrouw, die niet kwam (meestal is het andersom): ‘Pff…’, grinnikte hij. ‘Serieus. Wat ’n wijven!’

Stem    Reageer    Mail a friend


Bekijk meer in: Blog van Marieke